Dag 8

Na een wederom regenachtige maar veel te korte nacht werden we weer bruut de echte wereld in geslingerd door het stilaan bekend in de oren klinkende Samsungalarm. Onze majestueuze piramide werd voorzichtig met het parket gelijkgemaakt en na een korte stofzuig- en afwassessie kon de bevallige kuisjuffrouw het van ons overnemen. We trokken voor een laatste keer het metrostation van West-Finchley in, en na het afwerken van de halve Northern Line verlieten we met pijn in het hart de wagon in Kings Cross. Aangezien we nog tijd genoeg hadden gingen we op zoek naar het beroemde perron 9 3/4, maar die droom spatte al snel uiteen op de toegangspoortjes die zonder toegangsticket onverbiddelijk gesloten bleven. Ook onze zoektocht naar de plaatselijke versie van de Panos draaide op niets uit en noodgedwongen wendden we ons tot een broodje mayonnaise met hesp en kaas. Iedereen behalve Aaron, die in paniek raakte toen de verkoopster naar zijn bestelling vroeg en dan maar de brownie aanwees.
De resterende ponden werden geteld, gelikt en vakkundig in de krantenwinkeleconomie van het station gepompt, waarna we eindelijk plaats konden nemen op de aan ons toegewezen Eurostarzetels - of toch het grootste deel van ons lichaam, de benen moesten een aantal zitjes verder een onderkomen zoeken. In onze dubbele vierzit kregen we gezelschap van drie meisjes die tussen het roddelen door 'Koehandelen' speelden, een spel waarvan de spelregels ons niet meteen duidelijk waren, maar waarvan we wel zeker waren dat 'Indien U speelt met drie personen in een vierzit, laat de vierde persoon dan in vrede slapen' er geen deel van uitmaakte. Seppe vernederde Aaron intussen op FIFA met 6-0. Deze laatste brak daarna echter de sinds mensenheugenis gehanteerde regel van het onder tafel gaan - een papyrusversie zal de komende decennia ongetwijfeld opduiken in een of andere Egyptische tombe - en zo wisten wij meteen wie er onze pintjes ging betalen die avond.

In Brussel sprongen we onze tweede trein op, waar we een wagon voor ons alleen hadden. Aaron en Seppe maakten dankbaar gebruik van deze arena en sloegen aan het vechten - nu ja, het haargetrek, gekrab en vingergetrek van Aaron kunnen we bezwaarlijk onder die categorie onderbrengen. Beide kemphanen hielden het uiteindelijk op een gelijkspel en na het passeren van een resem idyllische Oost-Vlaamse stations kwamen we omstreeks 18u toe in de stad die alle andere steden overbodig maakt.

Restte ons nog net voldoende tijd om ons thuis van onze ballast te ontdoen, 'Goe' te antwoorden op de 'Hoe wast?'-vraag en nog eens voedsel tot ons te nemen dat op lange termijn níét tot scheurbuik zou leiden. Op Daknam wachtte immers net als de zaterdag daarvoor een in het zwart spelende ploeg. Daar stopte gelukkig de gelijkenis met Fulham en ons aller Sporting zette Charleroi makkelijk opzij met 3-1.
We sloten de week af al pintjes drinkend in de Teste, want dat kunnen wij, net als dingen op rijm zetten, als de beste.