Dag 4

Dag vier begon niet veel anders dan dag 2. Het uitslapen deed deugd aan onze voetjes die gisteren danig hadden afgezien. Aaron was voor de verandering iets kwijt. Deze keer had de zetel zijn GSM opgeslokt en meende hij dus weer enorm veel veel gemist te hebben. Seppe droeg 's morgens zijn huishoudelijk steentje bij en maakte een heus 'English Breakfast' compleet met worstjes, toast, ei en spek. Rond 1 uur vertrokken we richting centrum en zagen we eerst 'de augurk' van Londen. Dit gebouw (volgens Aaron en Seppe eerder een ei)  ligt in het economische hart van Londen. Daarom wou Aaron wou nog vlug een kijkje gaan nemen in Wall Street maar Sam maakte hem er attent op dat de afstand naar Wall Street een slordige 5600 km is, iets te ver om te voet te overbruggen.

Van aan de augurk stapten we naar The London Monument. Deze 61 meter hoge toren ter nagedachtenis van de 'Great Fire of London' telt 311 loodzware trappen. Aaron vertrok als een speer maar moest al vlug zijn meerdere herkennen in achtereenvolgens Sam, Stan, Jens en tot slot Seppe. Op een verdienstelijke 5de plaats kwam hij boven. Zo kregen we ook mooi uitzicht over de binnenstad zonder 20 pond te betalen zoals bij de London Eye. Eens beneden kregen we nog een oorkonde die vertelde dat we de 622 trappen overwonnen hadden. Na het uitpuffen op een bankje wandelden we naar The Tower of London, maar dit bekeken we enkel langs de buitenkant. Onderweg kwamen we een Starbucks tegen. Stan en Jens konden als echte koffiedrinkers deze kans niet laten liggen. Spijtig genoeg werden ze helemaal verward door het grote aanbod en ze kozen uiteindelijk voor een "frappuccino". Dit bleek echter gewoon een soort ijskoffie. Tot overmaat van ramp noteerde de serveerster onze Vlaamsche namen helemaal verkeerd en kregen Stan en "Gens" een frappuccino en "Simon" en "Sappe" een warme chocomelk. Aaron voelde zichzelf enorm grappig en introduceerde zichzelf als "Jofrey".

 Vervolgens gingen we naar de Tower Bridge. Een van de bekendste bezienswaardigheden van Londen bood ons een uitstekend uitzicht over de Thames. We zagen ook de HMS Belfast, maar 15 pond vond Seppe toch te veel aangezien je de kapiteinshut niet binnenkon. We gingen verder op zoek naar het Globe Theater van William Shakespeare en vervolgden daarna onze weg over de Millenium Bridge. Daar trokken we onze denkbeeldige toverstokken en vochten met de dooddoeners. We kwamen uit op de Saint Pauls Cathedral wat volgens Stan en Aaron niet veel meer was als de Basiliek van Koekelberg.

Het was ondertussen half vijf en we besloten onze weg voort te zetten naar de Big Ben en Westminster Abbey. Tijdens het wandelen viel ons oog op één van de meest iconische pubs die Londen rijk is; 'The Black Friar'. Na enig aarzelen gingen we deze kroeg binnen, de drang naar bier was intussen ondraaglijk geworden. Na een kleine bevraging bij de ober kregen we een selectie van zelfgebrouwen Nicholsons Ale's voorgeschoteld. Aaron had vandaag al 622 treden beklommen en wou de verloren calorieën dus ook zo snel mogelijk weer aanvullen. Hij  bestelde dan maar Battered Sausages. Wat we dachten dat een veredelde droge worst ging zijn werd uiteindelijk een kruising van een loempia en een braadworst. Met lege glazen (we leerden dat 1 "pint" iets meer als een halve liter is) en evenredige portefeuilles verlieten we Black Friar om vol goede moed onze tocht voort te zetten. Eens buitengekomen bemerkten we dat de zon ondertussen al onder was. Licht geïntoxiceerd besloten we onze biervoorraad en ontbijtgranen aan te vullen en huiswaarts te keren. Stan wou echter de metro niet op alvorens een selfie werd genomen, en zo geschiedde.

Terug thuis restte ons nog een rustige avond. Sam vulde een gat hedendaagse cultuur op bij Jens, Stan en Aaron door hen naar The Walking Dead te laten kijken. Deze aflevering gaf ons stof tot nadenken en met pintjes als extra inspiratiebron begonnen we al gauw te fantaseren. Seppe dacht dat zijn huis wel perfect zou zijn om een nakende zombie apocalypse te overleven. Vooral dan dankzij de stroomvoorziening via zonnepanelen. Stan daarentegen zou onderdak zoeken in sporthal te Lokeren, wegens het overzicht op de omgeving. Aaron vond het nog niet zo slecht om een woonboot te kapen en Sam zou het liefst naar een eiland vluchten. Na dit gezwets was het ineens al 4u 's nachts en besloten we toch maar om eens in ons bed te kruipen.