Dag 5

Vandaag sliepen we uit aangezien we vorige nacht vrij lang hebben uitgezeten. De ochtend begon met een positieve noot. Althans voor een van ons. Stan zijn resultaten waren geplubliceerd en hij was met glans geslaagd. Zijn gemiddelde was echter 15, en dat betekent 'nen bak geven'. Seppe wou zijn vakantie niet vergallen en besloot nog niet te kijken.Rond een uur of 1 vertrokken we naar de metro waar ondertussen de 48-uren staking van start was gegaan. De vriendelijke loketbediende hielp ons goed op weg en raadde bus 10 aan. Op de metro liet Seppe wel meteen zien dat hij wel van goede wil is, door meteen een van zijn verplichte boeken te lezen. Dat Seppe een ander wereldbeeld heeft als ons, kwam na een tiental minuten naar boven. "Afrika ligt ten noorden van ons" kon op veel ongeloof rekenen bij de rest van de groep.

Na een busrit van een uur kwamen we uiteindelijk toe aan het Natural History Museum. De busrit had toch niet iedereen bekoord, Seppe recupereerde nog van zijn naar eigen zeggen ergste kater van de voorbije maanden en Jens die wordt nu eenmaal misselijk in een rijdende doos. Daar splitsten we ons, want Jens en Aaron wouden liever de wetenschappers in hun loslaten in het Science Museum. Seppe, Stan en Sam beleefden hun jeugd opnieuw bij de afdelingen van dinoraussen, fossielen en walvissen. Na de sluitingstijd spraken we opnieuw af en zagen we al snel Aaron zijn nieuwe aankoop: een helikopter op afstandsbediening. Dit versterkte ons vermoeden dat ze eigenlijk gewoon naar de speelgoedwinkel om de hoek waren geweest.

Dan werd het eens tijd om de Big Ben te gaan bekijken, toch een van de meest iconische bezienswaardigheden van Londen. Vooraf hadden we wat gevreesd dat we niet al te veel zouden zien omdat het al donker was, maar alles was prachtig verlicht. De nodige groepsfoto's en Instagrambombs werden genomen en we vervolgden onze weg langs de Thames.

Door de staking was het dichtstbijzijnde station gesloten en moesten we dus even wandelen. Onderweg kwamen we op Leicester Square waar we een KFC zagen. We moesten nu de afweging maken of we naar huis zouden 'ragen' voor de voetbal of dit goddelijke fastfoodrestaurant uit zouden proberen. Aangezien we al veel gestapt hadden en nog niks gegeten was de keuze als snel gemaakt. Aaron daarentegen wou wel heel graag de voetbal zien maar besloot toch met de nietszeggende quote: "Iedereen doet wat hij wilt maar ik ga mee met de groep."

Na deze verkwikkende maaltijd gingen we ook eens de M&M Superstore binnen aan de overkant. Aaron bleek niet echt een goede gewichtschatter en ging naar huis met een zak van meer dan een kilo, voor meer dan 20 pond.

We hadden nog een nieuwe voorraad bier nodig voor onze voetbalavond, en daarna begaven we ons als de weerga naar huis. Eens aangekomen en na het zoeken van een goede livestream begon net de 2de helft. Hierin zagen we vooral slecht voetbal en we voelden de bui al hangen. 15 pints Carling later was het zover: penalty's. Aaron wou ondertussen echter zijn modelhelikopter uitproberen, en dat werd niet geapprecieerd door Sam: "Je komt niet tussen een man en zijn voetbal.". Ook Seppe kon het na een tijdje niet meer aan: "Ik heb een pamper nodig!". Toen Schmisser klaar stond om een penalty te schieten ging Aaron nog een stapje verder, als deze gemist werd zou hij zich bekeren tot de islam. Spijtig genoeg schoot Schmisser hem binnen. Wanneer Ansah de beslissende penalty binnenschoot was de ontlading enorm en riepen we bijna de gehele buurt wakker. We dronken er nog een paar op, en moe maar gelukkig gingen we slapen.