Dag 1

Reeds om kwart na 8 's ochtends stond iedereen op perron A te Lokeren. Iedereen behalve Seppe. We vreesden al het ergste, maar net toen de trein toekwam verscheen hij op de roltrap. Het was een korte rit naar Brussel-Zuid (wat absoluut niet Bruxelles-Midi kan heten volgens Seppe) en Sam kon zich niet inhouden om zijn middagmaal al te verorberen. Daar aangekomen konden we meteen inchecken en we raakten veilig voorbij de douane. We moesten nog een uurtje wachten en Seppe besloot al meteen een van de WC's eens goed in te wijden.

We kwamen al snel unaniem tot het besluit dat de Eurostar overrated is. Op de trein Lokeren - Gent heb je meer plaats. Er zijn ook veel te veel mensen die rondlopen in de wagons. We speelden wat Fifa tot de batterij op van Aaron zijn laptop op was. Een vakantie is niet geslaagd zonder de chronische bloedneus van Stan en hij besloot er ons nu al mee te verwennen. Toen de trein uit de tunnel kwam konden we niet gelukkiger zijn. De zon scheen prachtig op de Engelse heuvels en we zagen zelfs een palmboom in iemand zijn tuin. Dat het in Groot-Brittanië altijd regent, daar geloofden wij toen al lang niet meer in. Stan deed er nog een schepje bovenop: "Moest ik ne palmboom zijn, kzou hier ook wel willen wonen."

Om 12u plaatselijke tijd kwamen we aan in St.Pancras, volgens Wikipedia het mooiste station ter wereld. Veel tijd hadden we echter niet om hier van te genieten, want om 15u begon Fulham - Southampton. We kochten een Oyster Card (Aaron bleef steevast overal dollar's praten ipv ponden) en namen we de metro richting ons verblijf. Het was een rit van 20 minuutjes en na enkele haltes hadden we de wagon voor ons alleen, Seppe gaf toe een nieuwe hobby te hebben gevonden tijdens de examens en wou deze meteen demonstreren.

Na nog een korte wandeling konden kwamen we aan ons bescheiden huisje. We verkenden de boel, waarna we Jens en zijn computer (gouden combinatie) achter lieten, en vertrokken wij richting Craven Cottage. We hadden de lengte van de metrorit licht onderschat maar na anderhalf uur arriveerden we toch. Het stadion was nog anderhalve kilometer van de metrohalte, maar na het volgen van wat gehaaste Nederlanders kwamen we aan. De wedstrijd was toen al een kwartiertje bezig. Een van de stewards (die ons gelijk "Mates" noemde) toonde ons de juiste richting en na ons door een immens klein poortje gewurmd te hebben waren we binnen. We zaten op de 2 de rij vooraan en moesten ons eerst nog gênant voorbij andere supporters worstelen.

De eerste helft ging goed op en we zagen veel aanvallend voetbal. We keken ook ons ogen uit op het stadium en de sfeer. Die sfeer was spijtig genoeg wel vooral van de bezoekende ploeg, een heel vak dat rechtstaand continu aan het zingen was. Was het de akoestiek, of toch die fanatieke Britten? De sfeer bij Lokeren daalde toch wat in onze achting. De 2de helft was eenrichtingsvoetbal. Southampton scoorde al gauw zijn eerste goal, en ook de 2de liet niet lang op zich wachten. Fulham probeerde nog te milderen met een sterke Holtby maar ze verloren uiteindelijk met 0-3.

Na de match gingen we nog boodschappen doen in de supermarkt en moe maar voldaan konden we Jens weer in de armen sluiten.