Dag 6

Vandaag besloten we nog eens 'vroeg' op te staan. Om half 11 vertrokken we richting Camden Town om daar de bekende marktjes aan te doen. We bemerkten al snel dat dit het walhalla is voor de vintage- en muzieklover. Na een korte druilige wandeling door de hoofdstraat sloegen we af om in het echte marktcomplex op zoek te gaan naar verborgen pareltjes. Bij het eerste postermarktje was het meteen raak. Stan kocht 6 (!) muziekposters. Aaron besloot ook dat de tijd rijp was om zijn kamer een beetje in te richten en kocht 3 houten plaatjes met tekeningen van Banksy. Ook Seppe ging aan de koop en kocht een nieuwe trui na harteloos afdingen. We dwaalden nog wat rond en waren vooral gecharmeerd door de Stables Market: een doolhof met vele kleine straatjes waar eten, kleren en antiquiteiten verkocht worden. Hier vervloekten we meermaals het feit dat we studenten en geen milionairs zijn. We brachten ook nog een bezoek aan Cyberdog, waar allerlei 'trance music' artikelen werden verkocht. Deze winkel was op zijn zachtst gezegd speciaal.

Ondertussen hadden we al wat honger gekregen en we besloten nog iets typisch brits te eten. We hadden tussen de ontelbare oosterse kraampjes al een fish and chips gezien en besloten daar naar toe te gaan. Het was niet zomaar een eetstalletje, Poppies had namelijk al de beste fish and chips award van 2014 gewonnen. Jens was echter een beetje sceptisch: "Khoop dat ze hier ook iets anders hebben want 'k lust geen vis." Dat was geen probleem en Jens koos voor kip. Stan, Seppe en Sam kozen voor kabeljauw, Aaron voor de seafood platter. Het eten smaakte en we werden bediend door een zeer bevallige serveerster in een typisch jaren '50 tenuetje. We kwamen te weten dat dit restaurant ons de sfeer van net na de oorlog wou laten herbeleven en het slaagde hier wonderwel in.

Met een voldaan gevoel besloten we nog wat rond te kuieren in de oneindig grote Stables Market en daar Stan zijn platencollectie en Sam zijn muziek-t-shirtcollectie aan te spijzen. Omdat we vreesden dat de overvloed aan platen Stan in een financiële bodemloze put zou terechtbrengen besloten we om voort te wandelen naar Abbey Road, bekend van de muziekstudio's en de iconische platenhoes van de Beatles. Onze route bracht ons langs de London Zoo en door Regents Park. Daar kreeg Jens het gevoel dat de vogels hem aan het uitlachen waren en deze lieten (zo bleek later) nog een onaangename boodschap achter op zijn rugzak. Na een lange, natte wandeling kwamen we aan op Abbey Road en konden we (met veel fantasie) de platenhoes van 'Abbey Road' herkennen. Zoals het echte toeristen betaamt poseerden we op het zebrapad. Daarna stapten we uitgeregend naar de metro en passerden we nog langs het bekende Baker Street.

Eens terug in Finchley zetten we koers naar de supermarkt, weliswaar zonder de uitgeputte Jens. Aangezien onze mannelijkheid blijkbaar nog niet van het gezicht kan worden afgelezen, moesten we onze identiteitskaart tonen om bier te kopen. Drie Indiërs waren nodig om uit te zoeken dat 1994 al 20 jaar geleden is. Seppe uitte zijn frustratie door voor een groot deel van de winkel "You have to learn to count" te roepen. Na dit ietwat gênante voorval speelden we thuis nog een gezellig Fifa toernooi waarbij seppe als verrassende winnaar uit de bus kwam.