Dag 8

Na een wederom regenachtige maar veel te korte nacht werden we weer bruut de echte wereld in geslingerd door het stilaan bekend in de oren klinkende Samsungalarm. Onze majestueuze piramide werd voorzichtig met het parket gelijkgemaakt en na een korte stofzuig- en afwassessie kon de bevallige kuisjuffrouw het van ons overnemen. We trokken voor een laatste keer het metrostation van West-Finchley in, en na het afwerken van de halve Northern Line verlieten we met pijn in het hart de wagon in Kings Cross. Aangezien we nog tijd genoeg hadden gingen we op zoek naar het beroemde perron 9 3/4, maar die droom spatte al snel uiteen op de toegangspoortjes die zonder toegangsticket onverbiddelijk gesloten bleven. Ook onze zoektocht naar de plaatselijke versie van de Panos draaide op niets uit en noodgedwongen wendden we ons tot een broodje mayonnaise met hesp en kaas. Iedereen behalve Aaron, die in paniek raakte toen de verkoopster naar zijn bestelling vroeg en dan maar de brownie aanwees.
De resterende ponden werden geteld, gelikt en vakkundig in de krantenwinkeleconomie van het station gepompt, waarna we eindelijk plaats konden nemen op de aan ons toegewezen Eurostarzetels - of toch het grootste deel van ons lichaam, de benen moesten een aantal zitjes verder een onderkomen zoeken. In onze dubbele vierzit kregen we gezelschap van drie meisjes die tussen het roddelen door 'Koehandelen' speelden, een spel waarvan de spelregels ons niet meteen duidelijk waren, maar waarvan we wel zeker waren dat 'Indien U speelt met drie personen in een vierzit, laat de vierde persoon dan in vrede slapen' er geen deel van uitmaakte. Seppe vernederde Aaron intussen op FIFA met 6-0. Deze laatste brak daarna echter de sinds mensenheugenis gehanteerde regel van het onder tafel gaan - een papyrusversie zal de komende decennia ongetwijfeld opduiken in een of andere Egyptische tombe - en zo wisten wij meteen wie er onze pintjes ging betalen die avond.

In Brussel sprongen we onze tweede trein op, waar we een wagon voor ons alleen hadden. Aaron en Seppe maakten dankbaar gebruik van deze arena en sloegen aan het vechten - nu ja, het haargetrek, gekrab en vingergetrek van Aaron kunnen we bezwaarlijk onder die categorie onderbrengen. Beide kemphanen hielden het uiteindelijk op een gelijkspel en na het passeren van een resem idyllische Oost-Vlaamse stations kwamen we omstreeks 18u toe in de stad die alle andere steden overbodig maakt.

Restte ons nog net voldoende tijd om ons thuis van onze ballast te ontdoen, 'Goe' te antwoorden op de 'Hoe wast?'-vraag en nog eens voedsel tot ons te nemen dat op lange termijn níét tot scheurbuik zou leiden. Op Daknam wachtte immers net als de zaterdag daarvoor een in het zwart spelende ploeg. Daar stopte gelukkig de gelijkenis met Fulham en ons aller Sporting zette Charleroi makkelijk opzij met 3-1.
We sloten de week af al pintjes drinkend in de Teste, want dat kunnen wij, net als dingen op rijm zetten, als de beste.

Dag 7

Na een nacht vol regen brak een zonnige vrijdagmorgen aan, het begin van wat onze laatste volledige dag in Londen zou zijn. Darwin hadden we al onder de loep genomen in het Natural History Museum, maar nu konden we zijn survival of the fittest ook in de praktijk aan het werk zien: de benen van Seppe en Jens waren doodop en zagen af van een laatste tocht door Londen. We hadden hen echter even goed kunnen meenemen, want onze eerste stop was Highgate Cemetary. Deze overwoekerde begraafplaats bevatte niet alleen de thematiek van de doorsnee 19de eeuwse romantische dichter, maar ook het graf van wijlen Karl Marx. De, hoe kon het ook anders, rode bloemen bij zijn imposante grafzerk verraadden dat deze nog steeds een bedevaartsoord vormt voor menig amateur-communist.

We slaagden erin ons recht te houden op de modderpaadjes en na het verzamelen van Instagrammunitie voor de komende 3 jaar trokken we metrostation Archway in, maar niet zonder eerst langs een bakker te passeren. Aaron bestelde aldaar de Belgian Bun, een gebak dat wij thuis werkelijk nog nooit gezien hadden.

Daarna ging het naar Elephant & Castle, een station dat zijn naam leek gestolen te hebben tot we buiten een standbeeld zagen van een olifant met, jawel, een kasteel op zijn rug. Ons doel was het Imperial War Museum. Onderweg hiernaartoe zagen we een grijze eekhoorn ternauwernood de wielen van een bestelwagen ontwijken, ontweken we zelf de hordes hipsters op de campus van de University of Arts, maar konden we dat niet doen met het bordje 'Closed till July 2014' dat over de eerste richtingsaanwijzer naar het museum was gedrapeerd. Samen met nog een aantal andere teleurgestelde (weliswaar 6-jarige) bezoekers keerden we op onze passen terug en besloten om ons toe te spitsen op één tak van de oorlogsvoering: de luchtvaart.

Het Royal Air Force-museum bestond uit een kwartet gigantische hangars met daarin nog gigantischere vliegtuigen, wat ons deed afvragen wie van de twee er het eerst was neergezet. We pauzeerden even tussen de helikopters en na een kleine en een grote espresso voor Stan en de obligate dagelijkse brownie voor Aaron deden we nog de museumshop aan, waar we geconfronteerd werden met een muur aan nostalgie - lees: modelbouwdozen. Sam en Stan konden niet weerstaan en trokken onder luid doch jaloers gelach van Aaron naar de kassa met een Messerschmidt 262, Duitse infanterie en een Spitfire.

De openbaring van de punten op Minerva dreigde nog even roet in het eten (worst, rode kool en spaghetti voor de geïnteresseerde lezer) te gooien, maar dit werd al snel vergeten na het voltooien van onze Stellaconstructie. Vergeet de piramides van Cheops, onthoud de piramide van Finchley.

Dag 6

Vandaag besloten we nog eens 'vroeg' op te staan. Om half 11 vertrokken we richting Camden Town om daar de bekende marktjes aan te doen. We bemerkten al snel dat dit het walhalla is voor de vintage- en muzieklover. Na een korte druilige wandeling door de hoofdstraat sloegen we af om in het echte marktcomplex op zoek te gaan naar verborgen pareltjes. Bij het eerste postermarktje was het meteen raak. Stan kocht 6 (!) muziekposters. Aaron besloot ook dat de tijd rijp was om zijn kamer een beetje in te richten en kocht 3 houten plaatjes met tekeningen van Banksy. Ook Seppe ging aan de koop en kocht een nieuwe trui na harteloos afdingen. We dwaalden nog wat rond en waren vooral gecharmeerd door de Stables Market: een doolhof met vele kleine straatjes waar eten, kleren en antiquiteiten verkocht worden. Hier vervloekten we meermaals het feit dat we studenten en geen milionairs zijn. We brachten ook nog een bezoek aan Cyberdog, waar allerlei 'trance music' artikelen werden verkocht. Deze winkel was op zijn zachtst gezegd speciaal.

Ondertussen hadden we al wat honger gekregen en we besloten nog iets typisch brits te eten. We hadden tussen de ontelbare oosterse kraampjes al een fish and chips gezien en besloten daar naar toe te gaan. Het was niet zomaar een eetstalletje, Poppies had namelijk al de beste fish and chips award van 2014 gewonnen. Jens was echter een beetje sceptisch: "Khoop dat ze hier ook iets anders hebben want 'k lust geen vis." Dat was geen probleem en Jens koos voor kip. Stan, Seppe en Sam kozen voor kabeljauw, Aaron voor de seafood platter. Het eten smaakte en we werden bediend door een zeer bevallige serveerster in een typisch jaren '50 tenuetje. We kwamen te weten dat dit restaurant ons de sfeer van net na de oorlog wou laten herbeleven en het slaagde hier wonderwel in.

Met een voldaan gevoel besloten we nog wat rond te kuieren in de oneindig grote Stables Market en daar Stan zijn platencollectie en Sam zijn muziek-t-shirtcollectie aan te spijzen. Omdat we vreesden dat de overvloed aan platen Stan in een financiële bodemloze put zou terechtbrengen besloten we om voort te wandelen naar Abbey Road, bekend van de muziekstudio's en de iconische platenhoes van de Beatles. Onze route bracht ons langs de London Zoo en door Regents Park. Daar kreeg Jens het gevoel dat de vogels hem aan het uitlachen waren en deze lieten (zo bleek later) nog een onaangename boodschap achter op zijn rugzak. Na een lange, natte wandeling kwamen we aan op Abbey Road en konden we (met veel fantasie) de platenhoes van 'Abbey Road' herkennen. Zoals het echte toeristen betaamt poseerden we op het zebrapad. Daarna stapten we uitgeregend naar de metro en passerden we nog langs het bekende Baker Street.

Eens terug in Finchley zetten we koers naar de supermarkt, weliswaar zonder de uitgeputte Jens. Aangezien onze mannelijkheid blijkbaar nog niet van het gezicht kan worden afgelezen, moesten we onze identiteitskaart tonen om bier te kopen. Drie Indiërs waren nodig om uit te zoeken dat 1994 al 20 jaar geleden is. Seppe uitte zijn frustratie door voor een groot deel van de winkel "You have to learn to count" te roepen. Na dit ietwat gênante voorval speelden we thuis nog een gezellig Fifa toernooi waarbij seppe als verrassende winnaar uit de bus kwam.

Dag 5

Vandaag sliepen we uit aangezien we vorige nacht vrij lang hebben uitgezeten. De ochtend begon met een positieve noot. Althans voor een van ons. Stan zijn resultaten waren geplubliceerd en hij was met glans geslaagd. Zijn gemiddelde was echter 15, en dat betekent 'nen bak geven'. Seppe wou zijn vakantie niet vergallen en besloot nog niet te kijken.Rond een uur of 1 vertrokken we naar de metro waar ondertussen de 48-uren staking van start was gegaan. De vriendelijke loketbediende hielp ons goed op weg en raadde bus 10 aan. Op de metro liet Seppe wel meteen zien dat hij wel van goede wil is, door meteen een van zijn verplichte boeken te lezen. Dat Seppe een ander wereldbeeld heeft als ons, kwam na een tiental minuten naar boven. "Afrika ligt ten noorden van ons" kon op veel ongeloof rekenen bij de rest van de groep.

Na een busrit van een uur kwamen we uiteindelijk toe aan het Natural History Museum. De busrit had toch niet iedereen bekoord, Seppe recupereerde nog van zijn naar eigen zeggen ergste kater van de voorbije maanden en Jens die wordt nu eenmaal misselijk in een rijdende doos. Daar splitsten we ons, want Jens en Aaron wouden liever de wetenschappers in hun loslaten in het Science Museum. Seppe, Stan en Sam beleefden hun jeugd opnieuw bij de afdelingen van dinoraussen, fossielen en walvissen. Na de sluitingstijd spraken we opnieuw af en zagen we al snel Aaron zijn nieuwe aankoop: een helikopter op afstandsbediening. Dit versterkte ons vermoeden dat ze eigenlijk gewoon naar de speelgoedwinkel om de hoek waren geweest.

Dan werd het eens tijd om de Big Ben te gaan bekijken, toch een van de meest iconische bezienswaardigheden van Londen. Vooraf hadden we wat gevreesd dat we niet al te veel zouden zien omdat het al donker was, maar alles was prachtig verlicht. De nodige groepsfoto's en Instagrambombs werden genomen en we vervolgden onze weg langs de Thames.

Door de staking was het dichtstbijzijnde station gesloten en moesten we dus even wandelen. Onderweg kwamen we op Leicester Square waar we een KFC zagen. We moesten nu de afweging maken of we naar huis zouden 'ragen' voor de voetbal of dit goddelijke fastfoodrestaurant uit zouden proberen. Aangezien we al veel gestapt hadden en nog niks gegeten was de keuze als snel gemaakt. Aaron daarentegen wou wel heel graag de voetbal zien maar besloot toch met de nietszeggende quote: "Iedereen doet wat hij wilt maar ik ga mee met de groep."

Na deze verkwikkende maaltijd gingen we ook eens de M&M Superstore binnen aan de overkant. Aaron bleek niet echt een goede gewichtschatter en ging naar huis met een zak van meer dan een kilo, voor meer dan 20 pond.

We hadden nog een nieuwe voorraad bier nodig voor onze voetbalavond, en daarna begaven we ons als de weerga naar huis. Eens aangekomen en na het zoeken van een goede livestream begon net de 2de helft. Hierin zagen we vooral slecht voetbal en we voelden de bui al hangen. 15 pints Carling later was het zover: penalty's. Aaron wou ondertussen echter zijn modelhelikopter uitproberen, en dat werd niet geapprecieerd door Sam: "Je komt niet tussen een man en zijn voetbal.". Ook Seppe kon het na een tijdje niet meer aan: "Ik heb een pamper nodig!". Toen Schmisser klaar stond om een penalty te schieten ging Aaron nog een stapje verder, als deze gemist werd zou hij zich bekeren tot de islam. Spijtig genoeg schoot Schmisser hem binnen. Wanneer Ansah de beslissende penalty binnenschoot was de ontlading enorm en riepen we bijna de gehele buurt wakker. We dronken er nog een paar op, en moe maar gelukkig gingen we slapen.

Dag 4

Dag vier begon niet veel anders dan dag 2. Het uitslapen deed deugd aan onze voetjes die gisteren danig hadden afgezien. Aaron was voor de verandering iets kwijt. Deze keer had de zetel zijn GSM opgeslokt en meende hij dus weer enorm veel veel gemist te hebben. Seppe droeg 's morgens zijn huishoudelijk steentje bij en maakte een heus 'English Breakfast' compleet met worstjes, toast, ei en spek. Rond 1 uur vertrokken we richting centrum en zagen we eerst 'de augurk' van Londen. Dit gebouw (volgens Aaron en Seppe eerder een ei)  ligt in het economische hart van Londen. Daarom wou Aaron wou nog vlug een kijkje gaan nemen in Wall Street maar Sam maakte hem er attent op dat de afstand naar Wall Street een slordige 5600 km is, iets te ver om te voet te overbruggen.

Van aan de augurk stapten we naar The London Monument. Deze 61 meter hoge toren ter nagedachtenis van de 'Great Fire of London' telt 311 loodzware trappen. Aaron vertrok als een speer maar moest al vlug zijn meerdere herkennen in achtereenvolgens Sam, Stan, Jens en tot slot Seppe. Op een verdienstelijke 5de plaats kwam hij boven. Zo kregen we ook mooi uitzicht over de binnenstad zonder 20 pond te betalen zoals bij de London Eye. Eens beneden kregen we nog een oorkonde die vertelde dat we de 622 trappen overwonnen hadden. Na het uitpuffen op een bankje wandelden we naar The Tower of London, maar dit bekeken we enkel langs de buitenkant. Onderweg kwamen we een Starbucks tegen. Stan en Jens konden als echte koffiedrinkers deze kans niet laten liggen. Spijtig genoeg werden ze helemaal verward door het grote aanbod en ze kozen uiteindelijk voor een "frappuccino". Dit bleek echter gewoon een soort ijskoffie. Tot overmaat van ramp noteerde de serveerster onze Vlaamsche namen helemaal verkeerd en kregen Stan en "Gens" een frappuccino en "Simon" en "Sappe" een warme chocomelk. Aaron voelde zichzelf enorm grappig en introduceerde zichzelf als "Jofrey".

 Vervolgens gingen we naar de Tower Bridge. Een van de bekendste bezienswaardigheden van Londen bood ons een uitstekend uitzicht over de Thames. We zagen ook de HMS Belfast, maar 15 pond vond Seppe toch te veel aangezien je de kapiteinshut niet binnenkon. We gingen verder op zoek naar het Globe Theater van William Shakespeare en vervolgden daarna onze weg over de Millenium Bridge. Daar trokken we onze denkbeeldige toverstokken en vochten met de dooddoeners. We kwamen uit op de Saint Pauls Cathedral wat volgens Stan en Aaron niet veel meer was als de Basiliek van Koekelberg.

Het was ondertussen half vijf en we besloten onze weg voort te zetten naar de Big Ben en Westminster Abbey. Tijdens het wandelen viel ons oog op één van de meest iconische pubs die Londen rijk is; 'The Black Friar'. Na enig aarzelen gingen we deze kroeg binnen, de drang naar bier was intussen ondraaglijk geworden. Na een kleine bevraging bij de ober kregen we een selectie van zelfgebrouwen Nicholsons Ale's voorgeschoteld. Aaron had vandaag al 622 treden beklommen en wou de verloren calorieën dus ook zo snel mogelijk weer aanvullen. Hij  bestelde dan maar Battered Sausages. Wat we dachten dat een veredelde droge worst ging zijn werd uiteindelijk een kruising van een loempia en een braadworst. Met lege glazen (we leerden dat 1 "pint" iets meer als een halve liter is) en evenredige portefeuilles verlieten we Black Friar om vol goede moed onze tocht voort te zetten. Eens buitengekomen bemerkten we dat de zon ondertussen al onder was. Licht geïntoxiceerd besloten we onze biervoorraad en ontbijtgranen aan te vullen en huiswaarts te keren. Stan wou echter de metro niet op alvorens een selfie werd genomen, en zo geschiedde.

Terug thuis restte ons nog een rustige avond. Sam vulde een gat hedendaagse cultuur op bij Jens, Stan en Aaron door hen naar The Walking Dead te laten kijken. Deze aflevering gaf ons stof tot nadenken en met pintjes als extra inspiratiebron begonnen we al gauw te fantaseren. Seppe dacht dat zijn huis wel perfect zou zijn om een nakende zombie apocalypse te overleven. Vooral dan dankzij de stroomvoorziening via zonnepanelen. Stan daarentegen zou onderdak zoeken in sporthal te Lokeren, wegens het overzicht op de omgeving. Aaron vond het nog niet zo slecht om een woonboot te kapen en Sam zou het liefst naar een eiland vluchten. Na dit gezwets was het ineens al 4u 's nachts en besloten we toch maar om eens in ons bed te kruipen.

Dag 3: De dag van het paard

Om 8 uur werden we bruut gewekt door de Samsung tune van Sam zijn wekker. Na een kort ontbijt gingen we naar de metro en werden we wel meteen geconfronteerd met slecht nieuws. De Londense metro houdt zijn grootste staking in 3 jaar. Maar goed, pas vanaf woensdag dus we vertrokken naar Londen.

Een van de eerste stops was Trafalgar Square. Om een nog onbekende reden was deze wel half afgesloten. Niet getreurd want er was een roofvogel die moest instaan voor "Bird and Pest Control", samen met de enorme blauwe haan zorgde die ook voor genoeg bekijks. Op weg naar Buckingham Palace stuitten we toevallig op onze eerste paarden van de dag: de wisseling van de wacht bij de Horse Guards. Via St. James Park vervolgden we onze weg naar Buckingham Palace, maar niet zonder eerst enkele prachtige "Great tits" te bewonderen.

Buckingham Palace werd sceptisch onthaald. "Kdacht dat groter was" is maar een van de vele uitspraken die werden gedaan. We liepen verder door het eerder dorre Green Park en ter hoogte van een poort werden we voorbijgestoken door de eerder vernoemde Horse Guards.

Aangekomen op een druk kruispunt maakten we kennis met 570 paarden. Ditmaal in de vorm van een Ferrari Italia. Dat bleken 569 paarden teveel te zijn voor de vrouw achter het stuur, toen we zagen dat ze zich al sms'end door het verkeer wurmde en daarbij 1 van haar spiegels verloor aan een bus vol toeristen. Ramptoerisme level 99, en hier en daar begonnen mensen zelfs al te filmen. Wij hadden ondertussen al honger gekregen en besloten onszelf te trakteren op een maaltijd bij de Mc Donalds. Met onze hernieuwde krachten en Stan met enkele liters bloed minder (jawel, alweer een bloedneus) gingen we naar Harrods. Vooral de Toy Section kon ons wel bekoren, en in het bijzonder al het replicamateriaal van films zoals Harry Potter en Lord of the Rings.

We vervolgden onze weg via Hyde Park en waren toch wat gefascineerd door een oude man die een ware eekhoornfluisteraar bleek. Dit kunnen wij ook dachten we, en Seppe tamde een eekhoorn alsof hij het al zijn hele leven deed.

We waren de hoek nog niet om of we zagen alweer de ons intussen zeer bekende viervoeters. Deze keer ging het om de oefening voor een militair defilé voor de Queen later deze week. Het was behoorlijk imposant maar de kanonnen schoten nog met losse flodders en enkele paarden sloegen nog op hol. Toch nog wat oefenen.

Ondertussen waren we aangekomen te Oxford Street, de bekendste straat van Londen. Seppe liet ons de nieuwste mode zien in een van zijn favoriete winkels en we kochten posters in de HMV (3 voor 10 pond, kan je niet voor sukkelen). Er was nog een klein intermezzo in Niketown en de AppleStore waar we vooral besloten dat we niet rijk zijn. Dan werd het tijd voor de laatste stop van de dag: Hamleys. Lagen de verwachtingen te hoog of zijn we nu toch iets te oud geworden? We waren niet massaal onder de indruk.

Onze benen waren intussen al helemaal verzuurd. Twee maanden studeren had onze conditie dan ook bijna tot op het vriespunt gebracht. We besloten via Chinatown naar de metro te stappen. Bij onze gele medemensen werden we opnieuw geconfronteerd met paarden. De chinezen hebben 2014 omgedoopt tot het jaar van het het paard. We passeerden ook nog wat restaurants met stinkende pekingeenden en zagen een paar exotiche vruchten waarbij we alleen maar aan drakeneieren konden denken.

Ondertussen stak alweer een knagend probleem op waarmee we al sinds het begin van de reis mee te kampen hadden. Het bier was bijna op. Dit probleem werd (voor even?) van de baan geschoven, we zochten een supermarkt en met onze stella'tjes in de hand namen we de metro. Thuis aangekomen opteerden we voor een verder rustige avond thuis.

Dag 2: De dag van het 'verlies'

Voor dag twee hadden we ons voorgenomen om het rustiger aan te doen. Eerst en vooral konden we eens welverdiend uitslapen. Na een rustige ochtend trokken Aaron, Sam en Stan naar de supermarkt. Safety first moet Sam gedacht hebben toen hij het de beveiliging van de supermarkt op de proef stelde en al luttele seconden na het aanraken van een tablet het alarm liet afgaan dat door heel de supermarkt galmde. Met onze meest onschuldige blik begaven we ons vlug naar de kassa's en rekenden we af. Toen Aaron bij het buitengaan een tweede alarm liet af gaan deed hij (naar analogie van Stan op de Eurostar) alsof zijn neus bloedde. Koelbloedig begon hij een gesprek met een lokale schone (lees: bejaarde aziatische vrouw) die de kar wou overnemen.

Terug in het huisje zaten Jens en Seppe gezellig naar het WK veldrijden te kijken waar Nys leek te gaan winnen. Helaas was dit het eerste (volgens Aaron onterechte) verlies van de dag. De moraal bleef hoog, maar we wisten nog niet hoeveel verliezen er nog zouden volgen. Zo verloor iedereen wel is de verbinding met WiFi, verloren Sam en Seppe van Aaron en Stan op FIFA, verloren  Aaron en Seppe van Sam en Stan op FIFA, verloren Stan en (u raadt het nooit) Seppe van Aaron en Sam. Ook verloor Aaron meermaals zijn iPod, dus we zochten dus lange tijd naar Aaron zijn leven.

Tot slot verloor Sporting Lokeren 2 punten tegen Zulte Waregem. Van al dat verlies kregen we grote honger. Tijd dus voor chef-kok De Cock en sous-chef Pannier om spaghetti bolognaise te maken. Helaas was de versgemaakte(!) saus/pasta verhouding behoorlijk laag waardoor de saus verdampt leek te zijn bij het mengen met de spaghetti. Na de maaltijd sloten we de avond af met nog een paar wedstrijden FIFA waarbij Seppe de sterkste bleek. Seppe won met 5-0 van Aaron, en een dergelijke afgang wordt gepast gestraft. Aaron kroop onder te keukentafel.

De avond eindigde nog met een discussie of mandarijnen nu al dan niet in de koelkast moeten.
Nadat Stan en Seppe nog onverwacht bezoek kregen van een "monsterspin" (Misschien hoorde je Stan wel gillen tot in België) gingen we vroeg slapen.

Dag 1

Reeds om kwart na 8 's ochtends stond iedereen op perron A te Lokeren. Iedereen behalve Seppe. We vreesden al het ergste, maar net toen de trein toekwam verscheen hij op de roltrap. Het was een korte rit naar Brussel-Zuid (wat absoluut niet Bruxelles-Midi kan heten volgens Seppe) en Sam kon zich niet inhouden om zijn middagmaal al te verorberen. Daar aangekomen konden we meteen inchecken en we raakten veilig voorbij de douane. We moesten nog een uurtje wachten en Seppe besloot al meteen een van de WC's eens goed in te wijden.

We kwamen al snel unaniem tot het besluit dat de Eurostar overrated is. Op de trein Lokeren - Gent heb je meer plaats. Er zijn ook veel te veel mensen die rondlopen in de wagons. We speelden wat Fifa tot de batterij op van Aaron zijn laptop op was. Een vakantie is niet geslaagd zonder de chronische bloedneus van Stan en hij besloot er ons nu al mee te verwennen. Toen de trein uit de tunnel kwam konden we niet gelukkiger zijn. De zon scheen prachtig op de Engelse heuvels en we zagen zelfs een palmboom in iemand zijn tuin. Dat het in Groot-Brittanië altijd regent, daar geloofden wij toen al lang niet meer in. Stan deed er nog een schepje bovenop: "Moest ik ne palmboom zijn, kzou hier ook wel willen wonen."

Om 12u plaatselijke tijd kwamen we aan in St.Pancras, volgens Wikipedia het mooiste station ter wereld. Veel tijd hadden we echter niet om hier van te genieten, want om 15u begon Fulham - Southampton. We kochten een Oyster Card (Aaron bleef steevast overal dollar's praten ipv ponden) en namen we de metro richting ons verblijf. Het was een rit van 20 minuutjes en na enkele haltes hadden we de wagon voor ons alleen, Seppe gaf toe een nieuwe hobby te hebben gevonden tijdens de examens en wou deze meteen demonstreren.

Na nog een korte wandeling konden kwamen we aan ons bescheiden huisje. We verkenden de boel, waarna we Jens en zijn computer (gouden combinatie) achter lieten, en vertrokken wij richting Craven Cottage. We hadden de lengte van de metrorit licht onderschat maar na anderhalf uur arriveerden we toch. Het stadion was nog anderhalve kilometer van de metrohalte, maar na het volgen van wat gehaaste Nederlanders kwamen we aan. De wedstrijd was toen al een kwartiertje bezig. Een van de stewards (die ons gelijk "Mates" noemde) toonde ons de juiste richting en na ons door een immens klein poortje gewurmd te hebben waren we binnen. We zaten op de 2 de rij vooraan en moesten ons eerst nog gênant voorbij andere supporters worstelen.

De eerste helft ging goed op en we zagen veel aanvallend voetbal. We keken ook ons ogen uit op het stadium en de sfeer. Die sfeer was spijtig genoeg wel vooral van de bezoekende ploeg, een heel vak dat rechtstaand continu aan het zingen was. Was het de akoestiek, of toch die fanatieke Britten? De sfeer bij Lokeren daalde toch wat in onze achting. De 2de helft was eenrichtingsvoetbal. Southampton scoorde al gauw zijn eerste goal, en ook de 2de liet niet lang op zich wachten. Fulham probeerde nog te milderen met een sterke Holtby maar ze verloren uiteindelijk met 0-3.

Na de match gingen we nog boodschappen doen in de supermarkt en moe maar voldaan konden we Jens weer in de armen sluiten.

Wie zijn we, wat doen we, wat drijft ons

• Wij: Aaron, Jens, Sam, Seppe en Stan
• Wat doen we: We verlaten de ene wereldstad voor de andere, van Lokeren naar Londen
• Wat drijft ons: Wij willen kunnen chillen, pintjes drinken, voetbal kijken en ook een beetje cultuur opdoen.

We zijn ook te volgen op: 

1. Instagram: Stan, Aaron, Jens en Sam
2. Twitter: Stan, Aaron, Jens en Sam

Seppe onthoudt zich nog steeds van al deze sociale media.